Uciekamy
Brnąc przed siebie
O sobie zapominając





Uciekamy
Tak bardzo jutra się lękając





Uciekamy
Przed prawda ? kłamstwem ?
Czy sobą samym






Uciekamy,
Lecz czy uciec zdołamy ????



Paweł Krzysztof Cyprian Tunajek

Uciekam Panie!
Przed lękiem
i strachem swoim.





Uciekam Panie!
Przed prawdą,
która mnie osacza.
Która we mnie jest
i która mnie otacza.




Uciekam Panie!
Przed goryczą łez swoich;
przed żalem.
… i tęsknotą do czasów minionych.




Uciekam Panie!
Przed samym sobą,
Przed innymi.





Uciekam Panie!
Czy uciec mi na tyle jest dane,
Bym uciekł przed światem?
Czy dziś mi pozwolisz?

Tęskno mi Panie!
Do stron mych rodzimych.
Do lat młodzieńczych,
gdym jak dziecię
Przed siebie biegł,
po łące pełnej wiejskiej kwiatów.





Tęskno mi Panie!
Za smakiem mej młodości
Za ziemią Ojczystą
Tą Ziemią.





Tęskno mi Panie!
Za wiarą
I pełnią jej właściwej nadziei.




Tęskno mi Panie
Przed samym sobą
Tożsamym z sobą samym.

Smutno mi, Boże! - Dla mnie na zachodzie
Rozlałeś tęczę blasków promienistą;
Przede mną gasisz w lazurowéj wodzie
Gwiazdę ognistą...
Choć mi tak niebo ty złocisz i morze,
Smutno mi, Boże!


Jak puste kłosy, z podniesioną głową
Stoję rozkoszy próżen i dosytu...
Dla obcych ludzi mam twarz jednakową,
Ciszę błękitu.
Ale przed tobą głąb serca otworzę,
Smutno mi, Boże!


Jako na matki odejście się żali
Mała dziecina, tak ja płaczu bliski,
Patrząc na słońce, co mi rzuca z fali
Ostatnie błyski...
Choć wiem, że jutro błyśnie nowe zorze,
Smutno mi, Boże!


Dzisiaj, na wielkim morzu obłąkany,
Sto mil od brzegu i sto mil przed brzegiem,
Widziałem lotne w powietrzu bociany
Długim szeregiem.
Żem je znał kiedyś na polskim ugorze,
Smutno mi, Boże!


Żem często dumał nad mogiłą ludzi,
Żem prawie nie znał rodzinnego domu,
Żem był jak pielgrzym, co się w drodze trudzi
Przy blaskach gromu,
Że nie wiem, gdzie się w mogiłę położę,
Smutno mi, Boże!


Ty będziesz widział moje białe kości
W straż nie oddane kolumnowym czołom;
Alem jest jako człowiek, co zazdrości
Mogił popiołom...
Więc że mieć będę niespokojne łoże,
Smutno mi, Boże!


Kazano w kraju niewinnéj dziecinie
Modlić się za mnie co dzień... a ja przecie
Wiem, że mój okręt nie do kraju płynie,
Płynąc po świecie...
Więc, że modlitwa dziecka nic nie może,
Smutno mi, Boże!


Na tęczę blasków, którą tak ogromnie
Anieli twoi w siebie rozpostarli,
Nowi gdzieś ludzie w sto lat będą po mnie
Patrzący - marli.
Nim się przed moją nicością ukorzę,
Smutno mi, Boże!

Widzisz matko, jak płacze Twe dziecię
Widzisz Matko, jak oczu jego,
Słona łza się roni







Widzisz Matko, jak smutek rysy szkicuje,
Na twarzy twego dziecka
Widzisz Matko, spójrz na swe Dziecię.







Widzisz Matko,
Jak naród Twój cały, opłakuję śmierć dziecka Twego
Jego odejście, zniknięcie Jego.






Spójrz o Matko,
Spójrz, ile spojrzeń w smutku tonie.
Ile nadziei, gaśnie w cieniu zniczy
Monumentu pokoju






w zgliszczach prawdy
Wiary, ludu wiary.






Spójrz o Matko!
Spójrz na dzieci swoje.







Paweł Krzysztof Cyprian Tunajek

Uciekamy.





Śladów życia po sobie, jednak nie pozostawiamy.
Biegniemy, mkniemy tak na przód
Tak bardzo przed siebie.





Zagubiając się, w ciemność skrajności popadając.
Mkniemy.
Tak bardzo dążymy.





Tak bardzo przed siebie.
Śladów, nie pozostawiając.





I czas, jak rzeka, nieustannie płynie.
Pozostawiając słowa.
Tylko proste słowa



********

Uciekamy.





Śladów życia po sobie, jednak nie pozostawiamy.
Biegniemy, mkniemy tak na przód
Tak bardzo przed siebie.





Zagubiając się, w ciemność skrajności popadając.
Mkniemy.
Tak bardzo dążymy.





Tak bardzo przed siebie.
Śladów, nie pozostawiając.





I czas, jak rzeka, nieustannie płynie.
Pozostawiając słowa.
Tylko proste słowa …





********
Paweł Krzysztof Cyprian Tunajek
zwany Temidą

W chwilach mych smutnych,
kruchej tęsknocie serca.
I topieli łez moich.








Powracam ja ku Tobie.
Do tych dni pierwotnych.
Do tamtych momentów,
Gdy błękit Twoich oczu
z ciemną magmą mego spojrzenia,
W usilną czare więzi,
Miłością zostały zjednane.








I wilgoć pernamentu ust naszych,
Jak igliwo spoiny przyciasnej,
w jedno się ciało zjednało.









Łącząc ze sobą ogień i wodę.
Zieleń połaci Tej Ziemi,
I pełnie błękitu nieba.









Na dowód naszej Miłości.
Dla Ciebie oddania mego.
Dowodu mej wierności,
Bliskości memu, Twego serca.
Mojej lojalności.
I tego wszystkiego,
co przed światem
Sekretem tajemnicy naszej
na wieki pozostanie.







Cour urum et anima ura


* * * * * * * *

Paweł Krzysztof Cyprian T.
zwany Temidą







Na pamiątkę w życiu, życia, dla Kacpra i Ani

Trudno mi dziś bez Ciebie
Zasnąć w tym pustym łożu
Przyłożyć głowę do poduszki
I zasnąć tak po prostu.






Trudno mi dziś bez Ciebie
Obudzić się rano
Wypić filiżankę kawy
I południowej herbaty.






Trudno mi dziś bez Ciebie
Walczyć z całym światem
Przeciwstawiać się wrogom
I iść uparcie na przód







Trudno mi dziś bez Ciebie
Przyjacielu mój drogi




********


Paweł Krzysztof Cyprian T.
zwany Temidą